)
platformKerktuinen |
Bloemen die in de winter die sneeuw trotseren, zijn altijd bijzonder. Ze zijn de eerste tekenen dat de winter wordt uitgeluid en de hoop op nieuw leven zichtbaar is.
Deze beelden spreken ook in een legende. Eva had het koud toen zij het paradijs moest verlaten. Toen het ook nog begon te sneeuwen was ze de wanhoop nabij. Plotseling stond er een engel voor haar. Ze hield een sneeuwvlok in haar hand. Voor de ogen van Eva smolt de vlok en veranderde in een sneeuwklokje. De engel sprak: "Kijk goed naar de vorm van deze bloem: ze luidt de winter uit. Zie het groene randje op haar sneeuwwitte blaadjes: het verwijst naar nieuw leven. Kijk vooral diep in het hart. Het gouden bloemenhart is een teken dat ook voor jou het Licht van de Eeuwige schijnt en je nieuwe wegen wijst".
Dat Licht dat in Jezus openbaar werd, aanschouwde Simeon toen Maria met Jozef naar de tempel in Jeruzalem kwamen om - overeenkomstig de wet van Mozes- gereinigd te worden en hun eerstgeborene in de tempel aan de Heer op te dragen (Lucas 2,22-40). In de woorden van Simeon klinkt het beeld door van de dienstknecht zoals Jesaja dat schetste: 'Ik stel u aan om een licht voor de volken te zijn' (Jesaja 49,6).
In katholieke kerken werd het gebruikelijk op 2 februari het altaar, "de aardeplaats" in de kerk met sneeuwklokjes te versieren.
Elia trekt om zijn leven te redden de woestijn in. Na een dagreis komt hij bij een bremstruik aan en gaat eronder zitten. Zijn gehoor geven aan de stem van God wordt hem teveel en hij)
verlangt te sterven. Hij valt in slaap onder de bremstruik. Een engel van de HEER wekt hem en zorgt voor voedsel en water om hem te sterken. De engel bemoedigt hem op te staan, te eten en de reis te vervolgen. Hij eet en drinkt maar valt weer in slaap. Opnieuw stoot de engel hem aan en bemoedigt hem nogmaals op te staan. 'Toen stond hij op, at en dronk, en gesterkt door dat voedsel liep hij veertig dagen en nachten, tot hij de berg van God, de Horeb bereikte (1 Koningen 19,1-8). De Horeb wordt ook genoemd in het verhaal van Mozes die in een brandende braamstruik begenadigd werd door een Godsverschijning (Exodus 3,2) en opgeroepen wordt om zijn volk uit Egypte te bevrijden.
De brem die in Nederland inheems voorkomt, is niet de soort brem vanwaar Elia veertig dagen door de woestijn trok. Dat is waarschijnlijk de witte brem (Retama of Lygos raetam) die vier meer hoog kan worden en heerlijk geurt als de witte bloemen bloeien. De takken worden als snijbloem aangeboden en de wortels worden als houtskool gebruikt.
In februari, als de vorst uit de lucht is, wordt er gesnoeid. Het oude hout wordt weggeknipt om ruimte )
te scheppen voor nieuw leven. Dat beeld wordt ook opgeroepen in het verhaal over de chaos op het tempelplein. Het tempelplein is een vol marktplein geworden en door allerlei koopwaar is er geen ruimte meer voor het "huis van de HEER".
Die beeldspraak uit het Evangelie van Johannes 2, 13-21 gelezen op de derde zondag in de Veertigdagentijd in het B-jaar, is vergelijkbaar met ons "snoeiwerk": ruimte scheppen voor nieuw leven dat vruchtdraagt.
terug